กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 452
อันเชี่ยนนอนอยู่บนเตียง ร่างกายที่อ่อนล้าราวกับถูกโอบล้อมด้วยที่นอนนุ่ม ๆ ไม่นานเธอก็เข้าสู่ห้วงนิทราอันตื้นเขิน
ตรงขอบเขตของจิตสำนึก มีเสียงเลือนรางบางอย่างดังแว่วมาเป็นระยะ ในความฝัน เธอกลับมานั่งอยู่บนรถโดยสารประจำทางสาย 201 อีกครั้ง ภายในรถสลัว ๆ เหล่าผู้โดยสารต่างนั่งเงียบไม่มีใครพูดอะไร
อันเชี่ยนสัมผัสได้ถึงแรงกดดันบางอย่าง แต่กลับบอกไม่ถูกว่ามีอะไรผิดปกติ
เธอจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ทว่าทิวทัศน์ภายนอกกลับพร่าเลือน ราวกับโลกด้านนอกถูกบางสิ่งกั้นขวางเอาไว้
เธออยากเรียกให้คนขับจอดรถ แต่ทุกครั้งที่อ้าปาก เสียงกลับติดอยู่ในลำคอ ไม่อาจเปล่งออกมาได้แม้แต่น้อย