เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 347
หลังคากันฝนต้องประกอบขึ้นเอง อันเชี่ยนจึงใช้ฟันคาบไฟฉายไว้ แล้วว่างมือทั้งสองข้างมาประกอบหลังคากันฝนให้เสร็จด้วยความเร็วสูงสุด
เมื่อติดตั้งเรียบร้อย อันเชี่ยนก็นั่งบนรถ ฟังเสียงเม็ดฝนตกกระทบหลังคาเบา ๆ แล้วอดถอนหายใจด้วยความรู้สึกทึ่งไม่ได้ "พอมีหลังคาคลุมอีกชั้น ความรู้สึกก็แตกต่างกันจริง ๆ ให้ความรู้สึกปลอดภัยขึ้นเยอะเลย"
พูดจบ เธอก็สตาร์ตรถไฟฟ้าสองล้อแล้วขับออกไปทำงาน การเป็นพนักงานส่งอาหารก็เป็นแบบนี้แหละ เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียวไม่ได้
เพราะฝนตก อันเชี่ยนจึงขับรถค่อนข้างช้า
ระหว่างทาง เธอนึกถึงคำพูดของอาถางเมื่อวานที่บอกว่า วันนี้การนำอาหารไปส่งให้คุณพ่อหัวงูจะไม่ง่ายเหมือนเดิมแล้ว ไม่ว่าคำพูดของเขาจะจริงหรือเท็จ อย่างไรอันเชี่ยนก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อม