เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 220
ฤดูฝนพรำเริ่มต้นขึ้นแล้วก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตก
ฝนตกติดต่อกันมานานกว่าสามสิบวันสามสิบคืนแล้ว หรือประมาณเจ็ดชั่วโมงในเวลาของเกม
ตลอดเจ็ดชั่วโมงที่ผ่านมา ฝนไม่มีทีท่าว่าจะเบาลง กลับยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ หยาดฝนพร่างพรูลงมาราวกับม่านน้ำที่ไม่มีช่องว่างระหว่างเม็ดฝน ราวกับมีมือคู่หนึ่งอยู่บนท้องฟ้าคอยยกถังสาดน้ำลงมาไม่หยุด
พื้นดินกลายเป็นโคลนเลน อุ้มน้ำจนชุ่มโชก
น้ำฝนที่ตกลงบนพื้นไม่อาจซึมลงไปใต้ดินได้อีก จึงขังตัวเป็นแอ่งน้ำบนพื้นดิน สะสมเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนกัดเซาะผนังชั้นล่างของบ้านหิน
ส่วนภายในบ้าน
เนื่องจากหน้าต่างถูกปิดทับด้วยหนังสัตว์ ทำให้ภายในบ้านหินมืดสลัวอยู่ตลอดเวลา
เรื่องที่จะมีหลอดไฟนั้นเป็นไปไม่ได้ ทำได้เพียงตั้งเทียนเพิ่มอีกหลายเล่มเพื่อให้พอมีแสงสว่าง
"หาอะไรกินกันหน่อยเถอะ"