กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 181
อันเชี่ยนไม่พูดอะไรเช่นกัน เพียงมองเขาอยู่อย่างนั้น
ทั้งสองคนกำลังคุมเชิงกัน แข่งความอดทนกันอยู่ หากฉู่ชิงเหยียนไม่ยอมเล่าต้นสายปลายเหตุ วันนี้ก็ไม่มีใครได้ก้าวออกจากห้องนี้
ภายในห้องเงียบสงัดผิดปกติ
แม้แต่เสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ยังแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน
อาจเป็นเพราะอันเชี่ยนกดดันมากเกินไป หรืออาจเป็นเพราะบรรยากาศที่เงียบสงบช่วยมอบความรู้สึกปลอดภัย
"เพราะเขาสายนั้นพูดถูก"
ใบหน้าที่ราวกับสลักจากน้ำแข็งของฉู่ชิงเหยียนปรากฏรอยร้าวขึ้นในที่สุด เขาสูดลมหายใจเบา ๆ น้ำเสียงแห้งผาก เผยให้เห็นความอับจนหนทางและความเปราะบางที่แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่ทันรู้ตัว "เป็นผมที่ทำร้ายพวกคุณ"
"อะไรนะ"
อันเชี่ยนเอียงคอ ราวกับได้ยินเรื่องเหลือเชื่อเข้าให้