กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 180
ยามดึกดื่น.
ยามราตรีเงียบสงัด.
"เฮือก! อย่าเข้ามานะ!"
กลางดึก อันเชี่ยนสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากความฝันด้วยความตกใจกลัว
เธอกระโดดเด้งตัวขึ้นจากเตียง ใช้มือข้างหนึ่งกุมหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง
ตั้งแต่ที่เจออู่ในร้านอาหารเมื่อสองสัปดาห์ก่อน อันเชี่ยนก็ยังคงฝันถึงเหตุการณ์ในตอนนั้นอยู่เป็นพัก ๆ
ดวงตาสีทองของอู่เปล่งประกายเรืองรองจาง ๆ ภายใต้แสงไฟ ดูตั้งตารอคอยเป็นอย่างยิ่ง ราวกับตัวตนที่ถูกกดทับมาเนิ่นนานในที่สุดก็ได้รับการปลดปล่อย
เขารู้สึกได้รับการปลดปล่อยและได้เป็นตัวของตัวเองแล้ว แล้วเธอล่ะ?
อันเชี่ยนนอนพลิกตัวไปมาบนเตียงด้วยความร้อนรุ่มกลุ้มใจ