เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 182
อู่ตามมาอีกแล้ว
อันเชี่ยนไม่รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด จะแปลกใจได้อย่างไรเล่า
ตั้งแต่ตอนที่อู่เอ่ยคำพูดเลี่ยน ๆ ออกมาในตอนนั้น เธอก็เดาได้แล้วว่าจะต้องมีวันนี้
ไม่บอกก็รู้ว่าความเคยชินเป็นเรื่องที่น่ากลัวจริง ๆ
"เชิญท่านเดินตามผมขึ้นไปเถอะนะครับ" พนักงานต้อนรับสาวกล่าวผายมือต้อนรับอู่ด้วยความนอบน้อม
อันเชี่ยนไม่ได้เดินจากไป ส่วนอู่ก็ย่อมไม่ไปไหนเช่นกัน เขายืนนิ่งอยู่ที่เดิม สวมแว่นกันแดดกลับเข้าไปใหม่อีกครั้ง ก่อนจะหันศีรษะไปทางตำแหน่งที่อันเชี่ยนยืนอยู่อย่างโจ่งแจ้งแล้วไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อนไปไหนเป็นเวลานาน
คิดว่าใส่แว่นกันแดดแล้วจะไม่มีใครรู้หรือไงว่าเธอกำลังมองไปทางไหน
อันเชี่ยนเบือนหน้าหนี ยกจดหมายเชิญในมือขึ้นมาบังสายตาที่ส่งทะลุผ่านแว่นกันแดดของอู่เอาไว้
"พวกคุณเดินไปทางนั้น ชั้นหกค่ะ"