กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 179
...
ชั้นสองของภัตตาคาร
"ล-ลูกค้า... ชาแดงที่โต๊ะของท่านสั่งได้แล้วค่ะ"
อันเชี่ยนไม่อยู่ หลิ่วเสี่ยวเสี่ยวจึงมารับหน้าที่แทนเธอในการยกอาหารขึ้นมาเสิร์ฟที่ห้องพิเศษชั้นสอง
ทันทีที่เธอผลักประตูเข้าไป ก็สบเข้ากับดวงตาสีทองพราวระยับราวกับสัตว์ป่าซึ่งมักจะปรากฏอยู่ในฝันร้ายของเธอเข้าอย่างจัง จนเกือบจะทำถาดหล่นคว่ำลงกับพื้น
"ทำไมถึงเป็นเธอ" อู่จ้องมองหลิ่วเสี่ยวเสี่ยวที่เดินเข้ามา คิ้วที่ขมวดอยู่แล้วยิ่งขมวดแน่นขึ้นไปอีก
"คะ? ฉัน..."
หลิ่วเสี่ยวเสี่ยวไม่เข้าใจความหมายของคำถามที่อู่เอ่ยออกมา พนักงานเสิร์ฟมีอยู่แค่ไม่กี่คน ในเมื่อคนอื่นไม่ว่างก็ย่อมต้องเป็นเธออยู่แล้ว