กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 145
ทว่ายังไม่ทันให้อันเชี่ยนได้คิดไตร่ตรองอย่างละเอียด
อู่ก็ส่งข้อความมาอีกหนึ่งฉบับ
[อู่: ที่รัก เวลาของผมมีจำกัด คุยกับคุณได้ถึงแค่ตอนนี้ อย่าเศร้าเสียใจจนเกินไปล่ะ]
ตอนที่อันเชี่ยนเห็นข้อความนี้ เธออดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้
อู่ไม่เคยเป็นฝ่ายชิดบทสนทนาระหว่างพวกเขาก่อนเลย แต่วันนี้กลับคุยกันแค่สองสามประโยคก็ต้องขอตัวจากไปเสียแล้ว
ดูท่าการแย่งชิงตำแหน่งผู้สืบทอดภายในตระกูลของพวกเขาจะยุ่งยากกว่าที่คิดไว้เสียอีก
อันเชี่ยนเก็บโทรศัพท์มือถือเข้าที่
เสียงเครื่องยนต์เรือประมงนอกบ้านค่อย ๆ เลือนหายไป น่าจะแล่นเข้าสู่เขตน่านน้ำทะเลลึกออกไปแล้ว
แสงไฟจากประภาคารสาดส่องกวาดผ่านทุกซอกทุกมุมบนเกาะเป็นระยะ ๆ