เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 144
"อึก" เสียงกลืนน้ำลงคอ
ไป๋หลินหย่ากลืนซุปเข้าไป จากนั้นเธอก็มีอาการเช่นเดียวกับอันเชี่ยนและหลี่จื่อฮวา สายตาเหม่อลอย ร่างกายแข็งทื่อเคลื่อนไหวไม่ได้
ผ่านไปครู่หนึ่ง ไป๋หลินหย่าก็หันขวับมามองฉู่ชิงเหยียนในทันที
ฉู่ชิงเหยียนถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
ก้าวนี้คล้ายไปกระตุ้นไป๋หลินหย่าเข้า เธอย้ายเท้าอย่างแข็งทื่อ ท่าทางเหมือนหุ่นยนต์ที่สึกหรออย่างหนัก
ทว่าความแข็งทื่อนี้อยู่ได้ไม่นาน ในวินาทีต่อมาไป๋หลินหย่าราวกับถูกชาร์จแบตเตอรี่เต็มเปี่ยม พุ่งตรงไปยังทิศทางของฉู่ชิงเหยียนด้วยความเร็วสูง
"ชิงเหยียน! ชิงเหยียน! แม่รักลูกนะ!!"
ไป๋หลินหย่าดัดเสียงร้องเรียกชื่อของฉู่ชิงเหยียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในดวงตาของเธอหลงเหลือเพียงเงาร่างของฉู่ชิงเหยียนเท่านั้น ความคลั่งไคล้นั้นราวกับแฟนคลับที่จู่ ๆ ก็บุกขึ้นไปบนเวทีเพื่อจูบศิลปิน
"ชิงเหยียน อย่าวิ่งสิ!"