เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 117
อันเชี่ยนจำได้ว่าเสียงเปิดประตูดังขึ้นสองครั้ง
เช่นนั้นก็แปลว่ามีจางเทียนเทียนเข้ามาสองคนอย่างนั้นหรือ
อันเชี่ยนสงสัยว่าตนเองตาฝาดไปเพราะภายในหอพักมืดสลัวเกินไปเมื่อครู่นี้หรือไม่
เธอมองไปยังเตียงหมายเลขสองของกู่ไป๋ที่อยู่ทแยงมุม กู่ไป๋เริ่มสั่นเทาอยู่ใต้ผ้าห่มไม่ยอมหยุดทันทีที่ได้ยินเสียงของจางเทียนเทียน
เมื่อกู่ไป๋แสดงปฏิกิริยาเช่นนี้ แปดส่วนในสิบย่อมไม่ผิดแน่
หอพักสามร้อยสามมี "คน" เกินมาหนึ่งคนแล้ว
"เอ๊ะ? พวกเธอขึ้นเตียงกันหมดแล้วเหรอ?" จางเทียนเทียนเอ่ยขึ้นมาอย่างไร้ปี่มีขลุ่ย น้ำเสียงที่ไร้เดียงสาจนออกจะโง่เขลานั้นดูผิดแปลกสะดุดตาเป็นพิเศษภายในหอพักที่มืดสลัวและอึมครึม
ไม่มีใครกล้าตอบเธอ เพราะในกฎระเบียบเขียนเอาไว้ว่าหากในหอพักมีจำนวนคนเกินสี่คนจะต้องรักษาความเงียบเอาไว้
"ทำไมไม่มีเสียงเลยล่ะ? หลับกันหมดแล้วเหรอ?" จางเทียนเทียนเอ่ยถาม