กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 83
"ฝีมือของคุณยังห่างชั้นกับท่านพ่ออยู่มากนัก แต่เรื่องนี้ก็ไม่เป็นไร ทว่าอย่างไรเสียคุณก็ยังเด็กอยู่ไม่ใช่หรือ เหอ ๆ"
ตุ๊กตากระดาษส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยใส่อู่ที่นอนกองอยู่บนพื้น
ไม่รู้ว่าบนเชือกนี้ลงคาถาอะไรไว้ ยิ่งดิ้นก็ยิ่งรัดแน่นขึ้น ทั้งยังมีน้ำหนักไร้รูปร่างกดทับอยู่บนร่าง
อู่ล้มลงบนพื้น นัยน์ตาสีทองไหวระริก เปลี่ยนเป็นม่านตาตั้งแบบสัตว์ป่า ปลดปล่อยไอสังหารกระหายเลือดออกมา
เขาไม่ได้ถลึงตามองตุ๊กตากระดาษเพราะคำพูดของมัน
สายตาของอู่คอยติดตามเกี้ยวสีแดงสดที่โยกเยกไปมา เดี๋ยวปรากฏเดี๋ยวหายอยู่ตลอด