เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 82
ผู้คนต่างพากันทยอยแยกย้ายจากไปโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว
ตอนนี้ที่สถานีรถไฟจึงเหลือเพียงอันเชี่ยนที่เดินทางไปหมู่บ้านอู๋เมิ่งตามลำพัง พร้อมด้วยอู่อี่ที่คอยอยู่เคียงข้างเธอ
รถยนต์สีดำลายเงินที่อู่อี่ขับมาถูกฝังกลบอยู่ใต้ชั้นโคลนและซากเนื้อเลือดครึ่งหนึ่งเนื่องจากศึกปะทะกับคนหนังขาว
แม้ว่าตอนนั้นอันเชี่ยนจะเสนอให้ขุดรถคันนั้นขึ้นมา แต่อู่อี่กลับรังเกียจว่ารถเปื้อนสิ่งสกปรกโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง แล้วจัดการบิดตัวรถให้กลายเป็นเศษเหล็กก้อนหนึ่งในทันที
ช่างเป็นคนรวยที่เอาแต่ใจตัวเองเสียจริง
เมืองเล็กหลี่เซินตั้งอยู่ห่างไกลจากตัวเมือง อันเชี่ยนยังสามารถนั่งรถโดยสารกลับไปได้ แล้วเขาจะทำอย่างไรล่ะ
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ อันเชี่ยนก็อดรนทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว เอ่ยปากทักอู่อี่ว่า "แล้วเจ้าจะกลับอย่างไรเล่า"
"หืม?" อู่อี่ได้ยินเสียงของอันเชี่ยนจึงหันกลับมามองนาง "ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก ข้าติดต่อคนให้มารับเรียบร้อยแล้ว"