เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เซียวเลี่ยขบกรามแน่น เส้นสายแนวกรามเกร็งแน่นจนแทบปริแตก ข้อนิ้วใต้โต๊ะกำแน่นจนส่งเสียงดังกร๊อบ ๆ
“เยี่ยนเอ๋อร์ คนของเจ้าหนีรอดออกไปได้คนหนึ่งจริง ๆ” กู้เหยี่ยนจือชูหนึ่งนิ้วขึ้นมา “เป็นอิ่งชีสินะ คนของข้าตามเขาไม่ทัน นี่นับว่าพวกเจ้ามีความสามารถ”
น้ำเสียงของเขาแปรเปลี่ยนเป็นราบเรียบไม่ใส่ใจ “แต่เยี่ยนเอ๋อร์ เจ้าลองคิดดู เขาตัวคนเดียว ไร้อาวุธติดกาย ไม่มีตราพยัคฆ์ ไม่มีเอกสาร ไม่มีราชโองการ เขาวิ่งโร่ไปถึงจวนอ๋องอวี้ แล้วบอกว่าข้าก่อกบฏ ขอให้ท่านอ๋องเคลื่อนพล ท่านอ๋องอวี้จะเอาอะไรกันมาเชื่อเขา ต่อให้ท่านอ๋องอวี้เชื่อ การลักลอบเคลื่อนกำลังพลค่ายทหารนครหลวงเข้าเมืองหลวงโดยพลการ นั่นคือก่อกบฏ เป็นโทษประหาร”
“เซียวเลี่ย ท่านปู่ของเจ้าแก่ชราแล้ว เขาจะกล้าเอาชีวิตคนทั้งจวนอ๋องอวี้ มาเดิมพันกับคำพูดประโยคเดียวของข้าทาสหรือ”