เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ทหารยามกวาดสายตามองหมอหลวงฟางแวบหนึ่ง แล้วมองไปยังลู่เจาที่ก้มหน้าหิ้วกล่องยาอยู่ด้านหลัง พลางเอ่ยอย่างลังเล “ขันทีเกา ทางตำหนักข้างมีคนของหยุนจงเจินเหรินเฝ้าอยู่ ท่านต้องไปบอกพวกเขาก่อน”
“ข้ารู้แล้ว” เกาเต๋อจงโบกมือ “พวกเจ้าเพียงแค่เปิดทาง เจินเหรินฝั่งนั้นข้าจะไปบอกเอง”
ทหารยามสบตากัน ก่อนจะเบี่ยงตัวเปิดทางให้
ล่วงพ้นประตูดวงจันทร์ไป เป็นทางเดินปูหินสายแคบยิ่งกว่าเดิม สองฝั่งคือกำแพงวังสูงตระหง่าน สุดปลายทางเดิน ตำหนักข้างที่ตั้งตระหง่านอยู่โดดเดี่ยวหลังหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตา ชายคาแอ่นโค้งยกมุม แม้จะเตี้ยกว่าโถงตำหนักข้างเคียงไปช่วงหนึ่ง ทว่าประตูหน้าต่างปิดสนิท ตรงหน้าประตูโถงมีเด็กรับใช้หมอรุ่นเยาว์สวมชุดนักพรตสีเทาแกมฟ้าคนหนึ่งยืนอยู่ ในมือถือพัดสาน กำลังพัดวีลมอย่างเบื่อหน่ายไร้อารมณ์