เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“กู้เหยี่ยนจือ” น้ำเสียงของลู่เจายังเจือสะอื้น ทว่าทุกถ้อยคำกลับแจ่มชัด “ในงานชุมนุมแกนทอง จุดเครื่องหอมปนยาสลบเอาไว้ ทำให้ผู้คนมือเท้าอ่อนแรงไร้กำลัง ยาถอนพิษอยู่บนตัวเขาเอง สุราอาหารก็มีพิษ กินหรือไม่กินล้วนถูกเขาคำนวณไว้หมดแล้ว”
“เสี่ยวอู๋... ก่อนจากไปเขาบอกกับข้า กำชับให้ข้าต้องบอกท่านให้ได้”
ซ่งเยี่ยนเงียบงันไปสองสามลมหายใจ จากนั้นจึงลุกขึ้นยืน ประคองอุ้มเสี่ยวอู๋ขึ้นมาจากอ้อมอกของลู่เจาอย่างระมัดระวัง
การกระทำของเขาแผ่วเบายิ่งนัก ประหนึ่งประคองเครื่องกระเบื้องที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ ร่างของเสี่ยวอู๋ในอ้อมแขนเขาดูผอมกะทัดรัดเป็นพิเศษ เบาหวิวอย่างเหลือเชื่อ ประหนึ่งฟืนแห้งกำมือหนึ่ง
“ไป” ซ่งเยี่ยนอุ้มเสี่ยวอู๋ หันกลับไปมองลู่เจา “ออกจากที่นี่ก่อน”
ลู่เจายันพื้นลุกขึ้นยืน ขาสองข้างยังคงสั่นระริก บาดแผลบนหัวเข่าจับตัวเป็นสะเก็ดแข็งสีแดงคล้ำ นางซวนเซไปก้าวหนึ่ง ซ่งเยี่ยนใช้มือข้างที่ว่างประคองแขนของนางเอาไว้อย่างมั่นคง
“ข้าเดินเองได้” นางเอ่ย