ตอนที่ 249 การช่วยเหลือ

ในเสี้ยวพริบตาที่เขากำลังจะฟาดลงมานั้นเอง——

ลู่เจาขดตัวงอเข้าหากันตามจิตสำนึก ดึงร่างอันเย็นเฉียบของเสี่ยวอู๋เข้าสู่อ้อมอกตนเล็กน้อย สัญชาตญาณสั่งให้ใช้แผ่นหลังกำบังลูกเกาทัณฑ์ที่ยิงเข้ามา

นางหลับตาแน่น กัดฟันแน่นจนเจ็บ ในหัวเหลือเพียงความคิดเดียว——อย่ากลัว เสี่ยวอู๋ยังไม่กลัว เจ้าจะกลัวอะไรกัน

ทว่าเสียงไกหน้าไม้ลั่นกลับมิได้ดังขึ้น

ที่มาแทนกลับเป็นเสียงแหวกอากาศสายหนึ่ง ทั้งหนักหน่วง ทั้งรวดเร็ว และเกรี้ยวกราดยิ่งกว่าลูกเกาทัณฑ์ นั่นคือลูกธนูติดขนนกสายหนึ่ง ยิงออกมาจากส่วนลึกของป่าทึบทางด้านหลังค่อนไปทางข้างของกองกำลังไล่ล่า พุ่งทะลวงเข้าลำคอของหัวหน้าผู้นั้นอย่างแม่นยำ

คนชุดดำยังไม่ทันได้ส่งเสียงแม้แต่น้อย ร่างก็โถมไปข้างหน้า ล้มกระแทกลงบนกองเศษหินอย่างรุนแรง ลูกเกาทัณฑ์ที่ยกขึ้นในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียง “เคร้ง”