กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เจ้า ‘สั่งสอน’ เช่นนี้รึ ลอกคราบแย่งชิงสถานะของเขา เสวยสุขกับลาภยศสรรเสริญของเขาเนี่ยนะ วังเหวิน การ ‘สั่งสอน’ ของเจ้า ราคาค่างวดมันช่างมารดามันเถอะสูงลิบลิ่วจริง ๆ!”
สิ้นเสียงยังมิทันขาดคำ!
เขาก็เงื้อมีดปลายแหลมที่หยาดหยดย้อมโลหิต แทงจ้วงลงไปอย่างเหี้ยมเกรียมอีกครา!
“มีดนี้ เพื่อหวังเหวินน้องชายของข้า!!”
“ฉึก!”
โลหิตอุ่นซ่านพวยพุ่งประหนึ่งน้ำพุ ย้อมสาบเสื้อด้านหน้าของวังเหวินจนแดงฉานในพริบตา!
หวังอู่กระชากมีดออกอย่างแรง นำพาฝนโลหิตร้อนลวกสาดกระจายออกมาระลอกหนึ่ง!
ร่างของวังเหวินกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง สายตาสอดแนมเบิกโพลงแทบปริแตก ก่อนจะทรุดฮวบลงไปกองอย่างอ่อนเปลี้ย
ทว่าการกระทำของหวังอู่มิได้หยุดยั้งลง หกปี การซุ่มซ่อนทนทุกข์ทรมานมาตลอดหกปีเต็ม มีดเพียงเล่มเดียวนี้จะชดใช้ได้หมดสิ้นได้อย่างไรกัน