กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เกียรติยศชื่อเสียงจวี่เหรินนี้ วาสนาขุนนางนี้ มันสมควรเป็นของข้าหวังเหวินอยู่แล้ว! หวังเหวิน… หวังเหวินมันชะตาบาง ไร้บุญวาสนาจะได้เสวยสุข! มันตายไปแล้ว สถานะนี้เอามาให้ข้าใช้ ถึงจะไม่นับว่าสูญเปล่า! ถึงจะใช้ประโยชน์ได้คุ้มค่าที่สุด! ข้า… ข้าทำได้ดีกว่ามัน! ข้าเหมาะสมที่จะเป็นขุนนางผู้นี้มากกว่ามัน!”
เขาโบกแขนไปมา คล้ายกำลังพิสูจน์ให้หวังอู่เห็น และคล้ายกำลังเกลี้ยกล่อมมโนธรรมของตนเองที่ถูกความชั่วช้าและความคิดเสี่ยงโชคกัดกร่อนไปนานแล้ว น้ำเสียงแหลมสูงและตื่นเต้นระคนกัน ยามสะท้อนอยู่บนหาดริมแม่น้ำอันเงียบสงัดจึงบาดหูยิ่งนัก