กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
วังเหวินสูญสิ้นสติสัมปชัญญะไปจนหมดสิ้นแล้ว สองตาแดงก่ำ ภายในปากส่งเสียงหอบฮือ ๆ ราวกับสัตว์ป่า น้ำหนักทั้งร่างล้วนกดทับอยู่บนร่างของหวังเหวิน สองมือประหนึ่งคีมเหล็กที่เผาจนแดงก่ำ รัดแน่นอย่างเอาเป็นเอาตาย! ในสมองของเขามีเพียงสุรเสียงบ้าคลั่งสายหนึ่งที่กำลังแผดร้อง ตะโกนว่า ให้มันหุบปาก! ให้มันหายไปเสีย! เจ้าคนโชคดีที่แย่งชิงทุกสิ่งทุกอย่างของเขาไปผู้นี้!
การดิ้นรนขัดขืนของหวังเหวินยิ่งมายิ่งอ่อนแรง เรี่ยวแรงที่งัดนิ้วมือของเขาก็ยิ่งมายิ่งถดถอย แสงสว่างในดวงตาของเขาราวกับเทียนไขริบหรี่กลางสายลม มอดดับลงทีละน้อย ๆ เปี่ยมล้นไปด้วยความไม่เข้าใจ ความเจ็บปวด และความเหลือเชื่อ