ตอนที่ 128 33

สามเค่อยามไฮ่ หาดหินระเกะระกะนอกเมือง

ราตรีมืดมิดดุจน้ำหมึก จันทร์เสี้ยวดั่งคมเบ็ด สาดประกายแสงอันซีดเผือดลงมาอย่างตระหนี่ถี่เหนียว สายน้ำในลำธารไหลรินไร้เสียงท่ามกลางความมืดมิด ทอแสงประกายเยียบเย็นจาง ๆ

หวังอู่มารออยู่ ณ ที่แห่งนี้เนิ่นนานแล้ว เขาเท้าเปล่า ขากางเกงถกขึ้นถึงหัวเข่า บนนั้นยังเปรอะเปื้อนโคลนแห้งกรัง เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งส่งเสียงพะเยิบพยาบในสายลมราตรีช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง เผยให้เห็นรอยขีดข่วนบนร่างที่ยังไม่สมานดีสายแล้วสายเล่า