ตอนที่ 127 32

มิทราบว่าผ่านวันคืนไปเนิ่นนานเท่าใด ยามที่เสียงคำรามกึกก้องของกระแสน้ำเชี่ยวกรากค่อย ๆ ห่างไกลออกไปในที่สุด หวังอู่กอดท่อนไม้พยุงชีพท่อนนั้นไว้แน่น ถูกซัดลอยมาติดอยู่ ณ หาดริมน้ำอันแปลกตาแห่งหนึ่ง ร่างกายของเขาเปียกโชก หนาวเหน็บจนแทบสิ้นสติสัมปชัญญะ ทั่วร่างเต็มไปด้วยบาดแผลเลือดซิบที่ถูกกิ่งไม้และเศษหินบาด โคลนตมเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้าและลำตัว

เขาตะเกียกตะกายปีนขึ้นฝั่ง หันหลังกลับไปมอง เส้นทางยามมาถึงบัดนี้ถูกคลื่นโคลนถล่มและอุทกภัยกวาดกลืนราบเป็นหน้ากลองไปนานแล้ว บ้านเรือน คนในครอบครัว ทุกสิ่งทุกอย่างในอดีต... ล้วนถูกฝังกลบอยู่ใต้ผืนน้ำสีขุ่นมัวอันเวิ้งว้างผืนนั้น

หมู่บ้านตระกูลหวัง มลายสิ้นแล้ว