ตอนที่ 126 31

เขาถูมือหยาบกร้านไปมา มองดูวังเหวินกวาดของแทบเกลี้ยงหีบ กระทั่งในมุมที่มีตำราเก่าขาดเล่มหนึ่งกับจานฝนหมึกชั้นเลวที่ฝนจนเกลี้ยงเกลาอันหนึ่งก็ยังไม่ละเว้น

“น้องชายวัง…นี่…นี่ลำบากเจ้าเกินไปแล้ว…” พลางมองดูห่อผ้าที่ถูกยัดจนโป่งพอง ในใจรู้สึกอบอุ่นยิ่งนัก เพียงคิดว่าเพื่อนร่วมสำนักของน้องชายผู้นี้ช่างมีน้ำใจเปี่ยมล้นถึงที่สุดจริง ๆ

“ไอ้หยา พี่หวังอู่กล่าววาจาเช่นนี้ก็เกรงใจเกินไปแล้ว!” วังเหวินผูกห่อผ้าที่โป่งพองจนแน่นหนา ยกขึ้นสะพายบ่า ทอดถอนหายใจยาวราวกับปลดภาระหนักพันจินลงได้ แล้วกลับคืนสู่ท่าทางซื่อ ๆ เจือรอยยิ้มดังเดิม

“ข้ากับอาเหวินเป็นเพื่อนร่วมสำนัก ยิ่งเป็นสหายกัน! ดูแลเกื้อกูลกันย่อมสมควรแล้ว! พี่วางใจเถิด! มีข้าหวังเหวินอยู่ทั้งคน อาเหวินอยู่ในเมืองเอกย่อมไม่มีทางเสียเปรียบ!”