ตอนที่ 125 30

ฤดูสารทแห่งปีที่สามแห่งศักราชหยวนฉี่ ณ หมู่บ้านตระกูลหวัง

สายฝนแห่งสารทฤดูที่ตกระบายติดต่อกันหลายวันในที่สุดก็เริ่มซาลง ท้องนภาเป็นสีฟ้าอมเทาดั่งถูกชะล้าง แสงสุริยาทอประกายอย่างตระหนี่ถี่เหนียวผ่านรอยแยกของหมู่เมฆหนาทึบลงมาเพียงไม่กี่สาย พอจะส่องสว่างเส้นทางในหมู่บ้านที่เฉอะแฉะไปด้วยโคลนตมอย่างยากลำบาก สายลมพัดพากลิ่นคาวดินชื้นหนาวเหน็บและกลิ่นอายเน่าเปื่อยของใบไม้แห้งมาด้วย

หวังอู่เพิ่งกลับมาจากผืนนา ขากางเกงเปรอะเปื้อนไปด้วยหยดโคลน เขาวางจอบอันหนักอึ้งลง ใช้มือหยาบกร้านปาดเหงื่อไคลและคราบโคลนบนใบหน้า กำลังเตรียมจะเดินไปข้างโอ่งน้ำเพื่อตักน้ำเย็นสักกระบวยดื่มดับกระหาย ทว่านอกประตูเรือนกลับมีเสียงย่ำโคลนสูง ๆ ต่ำ ๆ ดังแว่วมา พร้อมกับเสียงหอบหายใจฟืดฟาด

“พี่หวังอู่! พี่หวังอู่อยู่หรือไม่” สุ้มเสียงร้อนรนสายหนึ่งดังขึ้น