ตอนที่ 107 12

แสงภายในห้องสลัวราง มีเพียงตะเกียงน้ำมันไม่กี่ดวงที่จุดไว้ใกล้แท่นหิน ลู่เจาเอาแต่ก้มหน้าอยู่หน้าแท่นหิน ใช้มีดเล็กและแปรงขนนุ่มปัดทำความสะอาดเศษชิ้นส่วนกระดูกไหม้เกรียมอย่างละเอียดรอบคอบ ท่วงท่าจดจ่อแน่วแน่ คล้ายไม่ได้สังเกตเห็นว่ามีคนเข้ามา

“เอี๊ยด—” ประตูไม้หนาหนักถูกผลักเปิดออก

ลู่เจามิได้เงยหน้าขึ้น การเคลื่อนไหวในมือมิได้หยุดลง ใต้ผ้าคลุมส่งเสียงอู้อี้ที่เจือความเหนื่อยล้าอย่างยิ่งออกมา “เสี่ยวอู๋หรือ คงมิใช่ว่ามี ‘คน’ ใหม่ส่งมาอีกหรอกนะ โต๊ะของข้าแทบจะวางไม่พอแล้ว…”

“คนใหม่น่ะไม่มี” น้ำเสียงคุ้นเคยที่แฝงแววหยอกเย้าสายหนึ่งดังขึ้น “แต่คนเก่าสองคนมาแล้ว”