ตอนที่ 67 ปริศนาเด็กสูญหาย 11

อิ่งชีเอียงศีรษะเหลือบมองนางแวบหนึ่ง มิได้ส่งเสียงใด

“อย่ามาแสร้งทำเป็นไขสือ” ลู่เจาหรี่สายตาสอดแนมลง ยิ้มประหนึ่งแมวที่ค้นพบความลับ “รีบบอกมาเร็ว! ตอนนั้นท่านแม่ของซุนเม่าพูดอะไรกันกับเขากันแน่ ข้าเห็นเจ้าเลิกคิ้วขึ้น มุมปากก็เบะออก รังเกียจจนแทบจะร่วงลงพื้นอยู่แล้ว! เจ้าต้องได้ยินแน่ ๆ!”

ฝีเท้าของอิ่งชีมิได้หยุดลง เพียงเลิกคิ้วขึ้นอีกคราอย่างยากจะสังเกตเห็น มุมปากดึงรั้งลงล่างเด่นชัดยิ่งขึ้น ประหนึ่งนึกถึงเรื่องราวอันน่าสะอิดสะเอียนอย่างยิ่งเรื่องหนึ่ง

เขาเงียบไปสองอึดใจ จึงได้ใช้ระดับเสียงที่กดต่ำ ทวนคำพูดนั้นด้วยน้ำเสียงที่ผสมปนเปไปด้วยความดูแคลนและความไร้สาระสิ้นดี