ตอนที่ 68 ปริศนาเด็กสูญหาย 12

ชั้นสองของเจดีย์ยิ่งทรุดโทรมกว่าชนชั้นล่าง หลังคาทั้งหมดพังทลายลงมาเกือบสิ้นเชิง เหลือเพียงคานเสาสีดำเกรียมไม่กี่ต้นที่ค้ำยันเอียงกะเท่เร่ ราวกับบาดแผลขนาดใหญ่ที่เปิดอ้า

บนพื้นยังคงถูกปกคลุมด้วยเถ้าถ่านและเศษอิฐกระเบื้องหนาทึบเช่นเดียวกัน ตามมุมบางแห่งมีเศษชิ้นส่วนสีดำเกรียมที่มิอาจจำแนกได้กระจัดกระจายอยู่ เผยให้เห็นกลิ่นอายแห่งความเงียบงันประหนึ่งแดนผู้ตายภายใต้แสงตะวัน

หวังเปียวเพิ่งขึ้นมาก็เหลือบไปเห็นซากที่เหลือสีดำเกรียมตรงมุมห้องหลายจุดซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นโครงกระดูกมนุษย์ ตกใจจนแข้งขาอ่อนแรง แทบจะทรุดฮวบลงกับพื้น ต้องเอามืออุดปากไว้แน่นจึงไม่ส่งเสียงร้องออกมา ได้แต่หดตัวสั่นระริกอยู่ใกล้ปากบันได ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่ครึ่งก้าวอีก

ลู่เจาและอิ่งชีรู้ใจกันโดยแยกย้ายกันไปสำรวจ ทุกย่างก้าวเหยียบย่ำลงบนเถ้าถ่านหนาเตอะ ส่งเสียง “ซ่า ซ่า” ที่ชวนให้กระสับกระส่าย