กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
น้ำเสียงสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นของหลินหว่านหว่านดังขึ้นอีกครา ก้องกังวานชัดเจนเหนือท้องพระโรงศาลอันเงียบสงัด
“ข้ารู้ว่าใบหน้าของข้าเสียโฉม เจ้าจึงรังเกียจว่ารูปโฉมของข้าอัปลักษณ์ ไม่ยินดีผูกสัมพันธ์สมรส นี่เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ เดิมทีบอกกล่าวกันตามตรงก็ย่อมได้ แม้ท่านปู่ของตระกูลจะรักใคร่เอ็นดูข้า แต่ก็หาใช่คนไร้เหตุผล บังคับฝืนใจผู้อื่นไม่”
นางเอี้ยวตัวเล็กน้อย สายตาราวกับทะลุผ่านผ้าคลุมหน้าบางเบา ตกกระทบตรงทิศทางที่ซุนเม่าหลบซ่อนอยู่ น้ำเสียงยังคงราบเรียบ ทว่าทุกคำกลับชัดเจนยิ่ง
“แต่เจ้าไม่ควร ยืมคำอ้างเรื่องเทพผี มารบกวนให้หวาดกลัวต่อความสงบสุขของราษฎร ก่อให้เกิดลมฝนปั่นป่วนทั่วเมือง พฤติกรรมเช่นนี้ ต่ำช้าน่ารังเกียจ ชวนให้เหยียดหยามยิ่งนัก”
หวังฉินสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง กระชากแขนของซุนเม่าโดยพลัน กระซิบกระซาบข้างหูเขาอย่างเร่งร้อนไม่กี่ประโยค