กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสียงแก้ตัวอย่างตื่นตระหนกของซุนเม่าก้องสะท้อนในโถงศาลาว่าการ “ท่าน! ไม่ใช่ข้าจริง ๆ ขอรับ! เรื่องเด็กหญิงเหล่านั้นสูญหายไม่เกี่ยวข้องกับข้าเลยแม้แต่น้อย!”
เขาพยายามนึกย้อนความหลัง ทันใดนั้นก็คล้ายคว้าฟางช่วยชีวิตเอาไว้ได้ รีบเอ่ยเสริมอย่างร้อนรน “อ้อ ใช่ ๆ ๆ! ข้านึกออกแล้ว! คืนนั้น! ข้าสะลึมสะลือ คล้ายกับ... คล้ายกับเห็นว่ามีคนอยู่ในอารามโพธิ์!”
“มีคนรึ” สายตาของลู่เจาพลันหรี่ลง “อะไรกัน พูดมาให้ชัดเจน!”