ตอนที่ 53 วิกฤตการณ์หลุดมาดของปลาเค็ม!

วันขึ้นปีใหม่ หิมะหนักเพิ่งหยุดตก จิงตูห่มคลุมด้วยอาภรณ์สีเงิน โคมแดงหน้าประตูบ้านเรือนทุกหลังตัดกับหิมะขาวบริสุทธิ์ดูสดใสเป็นพิเศษ กลิ่นควันดินปืนจากประทัดยังมิวายจางหาย อากาศอบอวลไปด้วยความเกียจคร้านและความสงบเงียบอันหาได้ยาก

ทว่าในศาลาว่าการศาลต้าหลี่กลับดูค่อนข้างเงียบเหงา ขุนนางและข้าราชการส่วนใหญ่ต่างได้หยุดเทศกาลปีใหม่ กลับบ้านไปพบหน้าพร้อมตาครอบครัวกันหมด ภายในห้องเวรขนาดใหญ่โตจึงเหลือเพียงเงาร่างประปรายไม่กี่คน

ลู่เจาเอาแต่ก้มหน้าก้มตาสะสางสำนวนคดีเก่าที่ไม่สำคัญสองสามฉบับที่สะสมคั่งค้างไว้ตั้งแต่ก่อนสิ้นปี จนกระทั่งข้อมือเริ่มเมื่อยล้า นางจึงเงยหน้าขยับลำคอไปมาพร้อมกวาดสายตามองไปรอบข้าง

“หวังซื่อเจิ้งก็กลับบ้านไปฉลองปีใหม่ด้วยหรือนี่...” ลู่เจาพึมพำประโยคหนึ่ง วางพู่กันลงแล้วบิดขี้เกียจยกใหญ่ “พี่ใหญ่จ้าว พี่เสี่ยวอู๋ เหตุใดจึงเหลือพวกเราที่เป็น ‘ยอดคนทำงาน’ อยู่แค่ไม่กี่คนเล่า”