เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ห้องอุ่นตำหนักบูรพา แสงตะเกียงไหวระริก
องค์รัชทายาทเซียวเหิงหลังฟังสิ่งที่ซ่งเยี่ยนค้นพบทั้งหมดเกี่ยวกับการเดินทางไปชิงโจวจนจบ สีหน้าก็เคร่งเครียดหนักอึ้งจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้
เซียวเหิงฟังจบ ดวงหน้าหล่อเหลาก็ถูกปกคลุมด้วยไอหนาวเย็นชั้นหนึ่ง “อาเยี่ยน ตามที่เจ้าคิด… เสด็จอาทวด… ท่านทรงรู้ถึง… ความชั่วช้าสามานย์สะเทือนฟ้าเบื้องหลัง ‘สุราเทพเซียนเมามาย’ นี้หรือไม่”
ซ่งเยี่ยนเงียบงันไปชั่วครู่ แววตาซับซ้อน “ท่านเหล่าหวังอวี้… น่าจะเพียงหลงใหลในความมหัศจรรย์ของสุราเท่านั้น เซียวเลี่ยหลานชายของท่าน…”
เขาชะงักไปเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มต่ำลงหลายส่วน “เคยเป็นสหายร่วมรบกับกระหม่อมอยู่หลายเดือนยามการฝึกฝนด่านชายแดน ผูกสัมพันธ์สนิทแนบแน่น เซียวเลี่ยเป็นคนเที่ยงธรรม หากท่านปู่ของเขาทราบเบื้องลึกเบื้องหลัง เขาไม่มีทางนั่งดูอยู่เฉย ๆ แน่”