ตอนที่ 26 ลู่เจารถคว่ำแล้ว!

ภายในห้องเวรเงียบสงัด มีเพียงเสียงไส้เทียนปะทุเบา ๆ ดังขึ้นเป็นครั้งคราวเท่านั้น

คำพูดของหวังซื่อเจิ้งประดุจก้อนหินก้อนเล็ก ๆ ที่ทอดตกลงสู่ห้วงใจอันสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นเป็นนิจของซ่งเยี่ยน สั่นไหวให้เกิดระลอกคลื่นแผ่วเบายิ่งขึ้นมาวงหนึ่ง เขาวางจอกชาลง ปลายนิ้วเคาะเบา ๆ สองคราบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งอันเรียบลื่นตามความเคยชิน

ในที่สุด เขาก็หยัดกายลุกขึ้น ท่วงท่ายังคงสุขุมเฉียบคมเช่นเดิม เขาพยักหน้าเล็กน้อยให้แก่หวังฉงหมิง ในน้ำเสียงเจือกระแสความอบอุ่นบางเบายิ่งจนแทบฟังไม่ออกซึ่งหาได้ยากยิ่งว่า “เช่นนั้น... รบกวนท่านอาอ๋องแล้ว ขอบพระคุณ”

รอยยิ้มบนใบหน้าของหวังฉงหมิงยิ่งล้ำลึกขึ้น โบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน “ไม่ลำบากเลย ไม่ลำบากเลย! ท่านรีบไปเถิด!”

ซ่งเยี่ยนลุกขึ้น ชายเสื้อชุดขุนนางสีหมึกพัดพาเอากระแสลมเย็นเยียบสายหนึ่งลอยขึ้นมา เขาก้าวออกจากห้องเวร ย่างเท้าเข้าสู่ลานเรือนอันเวิ้งว้างของศาลต้าหลี่ ไอเย็นในราตรีฤดูเหมันต์พัดปะทะใบหน้า แว่วเสียงเคาะกระบอกไม้ไผ่บอกเวลาของยามเคาะบอกเวลาดังมาแต่ไกล ฝีเท้าอันมั่นคงก้าวตรงไปยังรถม้าที่จอดอยู่กลางลาน สารถีรีบเลิกม่านขึ้นทันควัน

ภายในห้องโดยสารยังคงเป็นดั่งเช่นยามที่เขาจากมา เย็นเยียบ สะอาดสะอ้าน ซ่งเยี่ยนนั่งตัวตรงอยู่ภายใน แผ่นหลังเหยียดตรงดุจต้นสน รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนตัว บดแล่นผ่านท้องถนนอันเงียบสงัด