ตอนที่ 25 ท่านซ่งเลี้ยงข้าวแล้ว!

บันไดหินหน้าศาลต้าหลี่ทอประกายเย็นเยียบแข็งกระด้างท่ามกลางแสงสนธยา เงาร่างสีหมึกของซ่งเยี่ยนยืนตระหง่านอยู่บนขั้นบันได สายลมยามเย็นพัดผ่านชายชุดขุนนางอันไร้ที่ติตระการตาของเขา

จ้าวต้าและเสี่ยวอู๋ยังคงทบทวนจุดพลิกผันอันน่าตื่นเต้นสะท้านขวัญในคดีของซูหว่านฉิงด้วยเสียงกระซิบอย่างตื่นเต้น น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความฮึกเหิม

ลู่เจาหดตัวอยู่ในมุม เสื้อคลุมนวมหนาเตอะห่อพันจนถึงคาง เปลือกตาหนักอึ้งจนแทบปิดสนิท ศีรษะผงกหงึกหงักตามแรงสั่นไหว ประหนึ่งนกกระทาที่ง่วงงุนเต็มที

ดังนั้น……พรุ่งนี้……น่าจะ……ได้……วันหยุดราชการ……แล้วกระมัง ความปรารถนาอันต่ำต้อยนี้เปรียบดั่งเปลวเทียนในความมืดมิด คอยค้ำจุนสติสัมปชัญญะเสี้ยวสุดท้ายของนางไว้

ครั้นเมื่อจิตสำนึกจวนเจียนจะลื่นไหลดิ่งสู่นิทรารมย์อันแสนหวาน เสียงของซ่งเยี่ยนก็ลอยตามลมยามเย็นมายังคนทั้งสามด้านหลัง “คดีนี้ ปิดได้อย่างเฉียบขาด”