ตอนที่ 27 เดินหมากตาน้อย

ภายในห้องหนังสือตำหนักบูรพา เตาอสูรเคลือบทองพ่นกำยานมังกรกลิ่นหอมละมุนบริสุทธิ์

องค์รัชทายาทเซียวเหิงทรงฉลองพระองค์ลำลองสีเหลืองแอปริคอต ประทับนั่งสง่างามหลังโต๊ะเขียนตำราไม้จันทน์จื่อถาน ระหว่างคิ้วอันหล่อเหลาแฝงไว้ด้วยเงาครึ้มมัวหมองที่ไม่อาจปัดเป่า

ในพระหัตถ์ของพระองค์กำสำเนาสำนวนคดีที่ซ่งเยี่ยนนำขึ้นถวาย ข้อนิ้วขาวซีดลงเล็กน้อยเพราะลงแรงบีบ

ตรงข้ามโต๊ะเขียนตำรา ซ่งเยี่ยนยืนตัวตรงตระหง่านดุจสนเขา ชุดขุนนางสีหมึกขับเน้นให้ใบหน้าของเขาดูเย็นชาเคร่งขรึมยิ่งขึ้น

บนเก้าอี้พนักโค้งไม้ฮัวหลีด้านข้าง มหาราชครูองค์รัชทายาทกู้เหยี่ยนจือนั่งอยู่ตรงนั้น ชายชราหนวดเคราและผมขาวโพลน ใบหน้าผอมสง่า ทว่าดวงตาคู่หนึ่งกลับกระจ่างใสและเฉียบคม ยามนี้กำลังใช้ฝาถ้วยปาดฟองชาอย่างไม่รีบร้อน ทำให้เกิดเสียงกระทบเบา ๆ ของเครื่องเคลือบ

“เพียะ!”