ตอนที่ 102 ชีวิตประจำวันของก็อบลิน

ตอนที่ 102 ชีวิตประจำวันของก็อบลิน

ไม่นานทั้งกลุ่มก็มาถึงส่วนหลักของรัง

พูดให้ถูกคือ เป็นโพรงถ้ำธรรมชาติที่มีขนาดใหญ่โตจนชวนให้ขนหัวลุก

อุโมงค์ขาดลงกะทันหันตรงนี้ พื้นใต้ฝ่าเท้าหายไปเกินครึ่ง กลายเป็นลานผาหินธรรมชาติที่สูงจากก้นถ้ำถึงเจ็ดแปดเมตร

ทั้งสามคนยืนอยู่ที่ริมลานหิน มองกวาดสายตาลงไปด้านล่าง

ความรู้สึกนั้นเหมือนกำลังยืนอยู่บนอัฒจันทร์แถวบนสุดของสนามกีฬาเปิดโล่ง พอมองลงไป โลกทั้งใบก็ดูกว้างใหญ่และอึดอัดขึ้นมาในทันที

เพดานถ้ำสูงมาก กะคร่าวๆ ก็น่าจะอย่างน้อยยี่สิบเมตร มีหินย้อยห้อยระย้าอยู่แน่นขนัด ราวกับป่าหินงอกห้อยหัวลงมา

มีมอสเรืองแสงไม่ทราบชนิดเกาะอยู่ตามผนังหิน ส่องแสงสีเขียวอมฟ้าเย็นยะเยือกเรื่อๆ สาดส่องให้พื้นที่ใต้ดินอันกว้างใหญ่นี้ดูราวกับท้องของอสูรยักษ์ใต้ทะเลลึก

กลิ่นในอากาศตรงนี้เข้มข้นขึ้นจนแตะระดับสูงสุดที่ไม่เคยเจอมาก่อน

ถ้าบอกว่ากลิ่นเหม็นเน่าในอุโมงค์เมื่อกี้แค่ระดับ “ชวนคลื่นไส้” ที่นี่ก็คงเป็นระดับ “โจมตีวิญญาณโดยตรง”