ตอนที่ 103 ใบไม้นับพันหมื่นสรรพสำเนียง

ตอนที่ 103 ใบไม้นับพันหมื่นสรรพสำเนียง

ก็อบลินกลุ่มแรกเริ่มใช้มือเท้าปีนขึ้นมาแล้ว

พวกมันปีนกันไวมาก เล็บแหลมคมจิกฝังลึกเข้าไปตามซอกหินที่ปกคลุมด้วยมอส ปราดเปรียวราวกับฝูงจิ้งจกน่าเกลียดน่ากลัว

ตัวที่อยู่หน้าสุดโผล่หัวที่เต็มไปด้วยตุ่มหูดพ้นขอบทางลาดขึ้นมาแล้ว ตาเล็กๆ มัวๆ จ้องฟ่านไห่ซินเขม็ง ปากฉีกยิ้มกว้างแทบถึงโคนหู เผยให้เห็นฟันหักบิ่นสีเหลืองกรังเต็มปาก

“เอลู”

ฟ่านไห่ซินไม่ได้หันหลังกลับไปมอง

น้ำเสียงของเขานิ่งสนิท ถึงขั้นแฝงความผ่อนคลายไม่เข้ากับสถานการณ์อยู่หน่อยๆ

“เตรียมตัวลุย!”

พอสิ้นเสียง

ปลายเท้าของเขาก็ถีบพื้น พุ่งตัวไปยังขอบทางลาดราวกับเสือโคร่งกระโจนลงจากเขา