กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 170 งานเลี้ยงบุปผาหยก
เหอฉางอี้เดิมทีก็เพียงลาหยุดชั่วคราวเพื่อออกจากวัง เมื่อเห็นว่าไม่มีเรื่องอันใดแล้ว จึงรีบร้อนรุดหน้ากลับไป
หลิ่วหรานก็ออกจากจวนไปร่วมงานเลี้ยงเช่นกัน
หลังจากขึ้นรถม้าแล้ว ซวงหลีหญิงรับใช้ข้างกายหลิ่วหรานก็อดบ่นมิได้ “คราวนี้คุณหนูไปสาย ย่อมส่งผลกระทบต่อภาพจำของคุณหนูในสายตาของฮูหยินเจินเหลียงแน่เจ้าค่ะ เสียแรงที่คุณหนูเพียรฝึกซ้อมบทเพลงฉินทั้งวันทั้งคืน คุณหนูจะทำไปเพื่ออันใดกันเจ้าคะ? อีกทั้งผู้อื่นก็ใช่ว่าจะซาบซึ้งในน้ำใจของคุณหนูเสียหน่อย”
“พ่อบุญธรรมแม่บุญธรรมและพี่ชายร่วมสาบานล้วนปฏิบัติต่อข้าเป็นอย่างดี หากข้าไม่สนใจไยดี มโนธรรมคงยากจะสงบ อีกประการเดิมทีก็ต้องโทษตัวข้าเองที่อ่อนไหวระแวงมากเกินไป อย่างไรเสียงงานเลี้ยงบุปผาหยกก็มีทุกปี ไม่แน่ว่าปีหน้าฮูหยินเจินเหลียงอาจลืมเรื่องที่ข้าไปสายไปแล้วก็ได้”
ซวงหลีหญิงรับใช้ได้ยินเช่นนั้นก็ทอดถอนใจแผ่วเบา พัดวีให้คุณหนูของตนอยู่ข้าง ๆ เงียบ ๆ
พูดน่ะมันง่าย งานเลี้ยงบุปผาหยกใช่ที่ที่คิดจะเข้าร่วมก็เข้าร่วมได้เสียเมื่อใด? ปีหน้าจะได้รับเทียบเชิญหรือไม่ยังต้องว่ากันอีกเรื่อง
คุณหนูของตนก็ถึงวัยแล้ว หวังพึ่งพาเพียงการสร้างชื่อเสียงโด่งดังในงานเลี้ยงบุปผาหยกปีนี้ เพื่อจะได้อาศัยโอกาสนี้เลือกหาสามีที่ดีสักคน
ยามนี้เกรงว่าคงยากเสียแล้ว
……