กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 171 น้ำชาภาษาดอกไม้
ซูถังพาลี่เป่ากลับไปส่งที่ตำหนักฮองเฮา ทว่าฮองเฮากลับประชวรหนักเพราะทนไอร้อนไม่ไหว จึงรับสั่งให้นางพาลี่เป่าไปอยู่ด้วยอีกสองสามวัน
เมื่อก้าวพ้นตำหนักฮองเฮา ซูถังก็ส่งสัญญาณให้แม่นมปล่อยมือที่จูงลี่เป่า
เจ้าตัวน้อยเริ่มซุกซนในทันใด ก้าวขาสั้น ๆ ซอยยิกมุ่งไปข้างหน้าไม่หยุด
“ช้าหน่อย ระวังหกล้มเล่า”
เสียงซูถังเพิ่งจะขาดคำ ลี่เป่าก็สะดุดธรณีประตูถลาไปข้างหน้า เกือบจะล้มคว่ำหน้าคะมำ เคราะห์ดีที่ยันมือไว้ได้ทัน จึงยังคงอยู่ในท่าคุกเข่าหมอบราบ
แม่นมตกใจจนรีบปรี่เข้าไปหมายจะประคอง
ซูถังเห็นว่ามิได้กระแทกโดนจุดสำคัญ ก็หัวเราะออกมาอย่างไม่ไว้หน้า พลางเอ่ยกับแม่นมว่า “ไม่เป็นไร ให้องค์ชายสามลุกขึ้นมาเอง”
เจ้าตัวน้อยคลานลุกขึ้นมา ครั้นหันกลับไปพบว่าซูถังกำลังหัวเราะ ก็มิเพียงไม่ร้องไห้ ซ้ำยังหัวเราะ “คิกคัก” ตามไปด้วย
เซียวจิ่งหรงที่เดินมาจากอีกฝั่งมองเห็นท่าทางโง่งมของโอรสตนเอง ก็มิอาจทนมองดูได้