กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 125 เชลยศึกมู่จี๋เท่อ
นับตั้งแต่เรื่องคราวก่อน ซูถังก็พบว่าอ๋องโซ่วน้อยคล้ายจะติดใจนางเสียแล้ว ทุกครั้งที่เลิกเรียนมักจะมาเนียนกินขนมน้ำชา ไม่คิดทำตัวเป็นคนนอกแม้แต่น้อย
นานวันเข้าซูถังกลับเคยชินไปเอง พอเห็นเขามาสายกว่าปกติจึงอดถามขึ้นมิได้ “เหตุใดวันนี้องค์ชายจึงเพิ่งเลิกเรียนชั่วยามนี้เพคะ”
“เปิ่นหวังมิได้อยู่ที่สำนักศึกษาหลวงช่วงบ่าย ไปฝึกขี่ม้ายิงธนูที่ลานฝึกทหารมา” อ๋องโซ่วน้อยคว้าขนมยัดเข้าปาก “ข้างในใช้คนเป็น ๆ มาทำเป้า เปิ่นหวังเลยยืนดูอยู่อีกครู่หนึ่ง”
ซูถังคว้าบ่าของอ๋องโซ่วน้อยไว้หมับ “ท่านว่าอย่างไรนะ”
อ๋องโซ่วน้อยตกใจกลัวจนมือสั่น ขนมเลอะเปรอะไปทั่วทั้งปาก โมโหจนกระทืบเท้าเร่า ๆ “เจ้าจะเอะอะโวยวายไปไย”
“เหตุใดจึงใช้คนเป็น ๆ มาทำเป้าเพคะ” ซูถังหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาช่วยเช็ดปากให้เขา