กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 185: ออกจากเมืองศิลาเดียวดาย
ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว ภายในเมืองศิลาเดียวดาย มีเพียงลานเรือนของชุยอวี่ที่ยังส่องสว่าง
“ดูเหมือนนายจะเดาอะไรออกแล้วสินะ?”
ฟางโจ้วมองฉินรุ่ยเฟิงด้วยความสงสัย แม้ฉินรุ่ยเฟิงจะเก็บอาการได้ดี แต่ความเคียดแค้นที่วาบผ่านดวงตาเพียงชั่วครู่ก็ยังไม่อาจรอดพ้นสายตาของเขา
“ผมพอจะเดาได้บ้าง แต่ก็ต้องขอบคุณคำชี้แนะของผู้อาวุโส ถ้าไม่ได้ผู้อาวุโสชี้ให้เห็น ผมคงไม่มีวันรู้เรื่องนี้ไปจนตาย”
ฉินรุ่ยเฟิงคุกเข่าลงทันที หน้าผากกระแทกพื้นดังตุบ
“บุญคุณยิ่งใหญ่ของผู้อาวุโส ผมจะจดจำไว้ในใจและไม่มีวันลืม”
ฟางโจ้วมองท่าทางคุกเข่าของฉินรุ่ยเฟิง แล้วจู่ ๆ ก็หมดอารมณ์จะพูดต่อ