กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 147: พ่อ เลิกตีได้แล้ว ผมคือซูเหยี่ยนเอง
วันรุ่งขึ้น เย่หนิงหานออกไปทำงาน ทิ้งสามีไว้ที่บ้านคนเดียว
แสงยามเช้าสาดลงในลานบ้านโดยรอบไร้เสียงแมลงและเสียงนกร้อง มีสายลมอ่อนๆ พัดมา เป็นอากาศเหมาะแก่การนอนจริงๆ
แต่ฟางโจ้วกลับไม่ได้อยู่บนเตียง
เสียงวัตถุกระทบกันดังก้องไปทั่วลานบ้าน
ฟางโจ้วนั่งอยู่คนเดียวในศาลา วางข้อศอกบนโต๊ะ ประสานสิบนิ้วไว้ตรงริมฝีปาก ดวงตาจับจ้องป้ายประจำตัวศิษย์ที่กำลังสั่นไม่หยุดตรงหน้าอย่างเคร่งขรึม
“เหมียว?”
เสี่ยวเยว่กระโดดขึ้นบนโต๊ะ เอียงคอแล้วมองฟางโจ้วด้วยความสงสัย
“เสี่ยวเยว่”
ฟางโจ้วพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ ยังคงมองป้ายที่สั่นอยู่ ดวงตาเผยประกายคมวาบ