กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 146: ชีวิตควรเป็นอิสระอยู่แล้ว
ดวงจันทร์ลอยขึ้นแล้ว แสงสีเงินชั้นหนึ่งทอดคลุมร่างของคนสองคนที่กำลังกอดกัน
ส่วนเสี่ยวเยว่ได้แต่มองเงาร่างทั้งสองตรงหน้าอย่างเหม่อลอย แล้วฉันล่ะ? ฉันเป็นส่วนเกินหรือไง?
ผ่านไปครู่ใหญ่ ทั้งสองจึงผละออกจากกัน
ฟางโจ้วก้มมองเย่หนิงหาน แสงจันทร์ตกกระทบหว่างคิ้วและดวงตาของเธอ ส่องให้เห็นแววอ่อนโยนยามเธอมองฟางโจ้ว
ฟางโจ้วมองเย่หนิงหานอย่างละเอียด เมื่อแน่ใจว่าสภาพของเธอไม่มีปัญหาใด มุมปากก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“เข้าสู่ขั้นต้นแล้วเหรอ?”
ฟางโจ้วจับมือเย่หนิงหาน พาเธอไปนั่งลงในศาลา
“อืม ฉันเพิ่งออกจากการเก็บตัวก็รีบมาหานายเลย”