เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 462 ตอนพิเศษสี่·อดีตกาล
“ก๊อก ก๊อก”
เยว่อิงเคาะประตูอยู่พักใหญ่ก็ไร้การตอบสนอง “เสี่ยวจิ่น เธออยู่บ้านไหม” เธอลองดึงประตูอย่างระมัดระวัง ปรากฏว่าประตูไม่ได้ล็อก
“มีใครอยู่ไหม เสี่ยวจิ่น น้องสาว ท่านอาท่านน้า”
หลังเข้ามา ภายในห้องนั่งเล่นรกเละเทะ ประตูห้องทั้งสองบานปิดสนิท เยว่อิงขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว พลางพึมพำเบา ๆ “หรือว่าท่านอาท่านน้าทะเลาะกันอีกแล้ว แต่แล้วน้องสาวล่ะ”
ก่อนหน้านี้เธอเคยมาที่นี่ ตอนท่านอาท่านน้าทะเลาะกันน่ากลัวมาก ตอนนั้นเสี่ยวจิ่นให้เธออยู่ในห้อง รอจนทั้งคู่ปิดประตูปังแล้วจากไปจึงอนุญาตให้เธอออกมา หลังจากนั้นเสี่ยวจิ่นก็เป็นฝ่ายไปหาเธอเอง ไม่เคยพาเธอกลับมาที่นี่อีก
“เสี่ยวจิ่น เธออยู่ไหม” เยว่อิงยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนของมู่จิ่น ยกมือเคาะประตู การเข้ามาเองโดยพลการเช่นนี้ไม่ค่อยเหมาะนัก ที่จริงเธอก็กังวลมาก แต่เมื่อคืนอากาศหนาวลงกะทันหัน สุขภาพของเสี่ยวจิ่นก็ไม่ดี คุณแม่บอกว่าหน้าหนาวเสี่ยวจิ่นป่วยง่าย จึงให้เธอนำน้ำยาโอสถแก้หวัดที่เตรียมไว้มาให้เสี่ยวจิ่น