เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 461 เรื่องเล่านอกบทสาม·วัยเยาว์
“แล้วลุงสวีกับน้าหลานล่ะ?” โดยทั่วไปแล้ว คนที่เด็ก ๆ รักที่สุดไม่ใช่พ่อแม่หรอกหรือ?
“คนที่พ่อรักที่สุดคือคุณแม่ คนที่คุณแม่รักที่สุดก็พ่อ ฉันอยู่กับพวกเขาได้แค่อันดับสอง ถ้าฉันบอกว่ารักพ่อที่สุดหรือรักคุณแม่ที่สุด ก็กลัวพวกเขาหึงกัน”
มู่จิ่นมองตัวอ่อนผมทองที่ทำหน้าจริงจัง พลันจนคำพูด เธอบอกว่ารักฉันที่สุดแล้วพวกเขาจะไม่หึงหรือ? ตรรกะแบบนี้ไม่ถูกต้องหรือเปล่า…
“ได้ไหม~เสี่ยวจิ่น~ เธอเรียกฉันว่าพี่สาวสักคำเถอะ ฮึ่ม ๆ ๆ…” เยวี่ยอิงนั่งลงข้างมู่จิ่น เขย่าแขนเธอเบา ๆ พร้อมส่งเสียงออดอ้อนงอแง
มู่จิ่นยิ้มอย่างจนใจ ร่างกายของเธอตอนนี้ยังเล็กจริง ๆ แต่ดวงจิตวิญญาณอย่างไรก็เป็นผู้ใหญ่คนหนึ่ง จะให้เรียกพี่สาวนั้นเรียกไม่ออกจริง ๆ ลุงสวีกับน้าหลานดูอายุน้อย แต่ความจริงอายุเกินสี่สิบแล้ว ใกล้เคียงกับอายุพ่อแม่ของเธอในชาติที่แล้ว ดังนั้นการเรียกพวกเขาว่าท่านอาท่านน้าจึงไม่เป็นอะไร