กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 460 เรื่องเล่านอกบทสอง·คนที่รักที่สุด
“คุณแม่! พ่อ!” มู่จิ่นโผกอดหญิงหน้าตาอ่อนโยน น้ำตาเอ่อทะลักออกมาทันที นานมากแล้วที่เธอไม่เคยฝันถึงพวกเขา ครั้งนี้มู่จิ่นไม่ได้อยู่ในร่างทารกอีกต่อไป เธอกลับคืนสู่รูปลักษณ์เดิมของตนเอง
“ฉันคิดถึงพ่อแม่มากจริง ๆ พาฉันไปด้วยกันได้ไหม ฉันทรมานเหลือเกิน…ฉันไม่เคยคิดจะฆ่าคนพวกนั้น ฉันแค่อยากแก้แค้นคนที่ทรมานฉันเท่านั้น คุณแม่ การมีชีวิตขึ้นมาใหม่ไม่ได้ดีเลยสักนิด…”
ชายที่อยู่ข้างกันลูบเส้นผมของลูกสาว พลางถอนหายใจเบา ๆ “เสี่ยวจิ่น ใช้ชีวิตต่อไปให้ดี”
“พ่อ! คุณแม่! แม้แต่พ่อแม่ก็ไม่ต้องการฉันแล้วหรือ อย่าทิ้งฉันไป…”
เงาร่างของทั้งสองค่อย ๆ เลือนรางและหายไป มู่จิ่นทรุดนั่งกับพื้น ร้องไห้อย่างแตกสลาย