เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 323 ฉันรู้จักนายมานานแล้ว (2/2)
เงาผีที่ตื่นขึ้นมาช่างน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง มันเปรียบประดุจสัตว์ร้ายที่ออกล่าเหยื่อ แผ่คลุมสิ่งปลูกสร้างทั้งหมดของอารามเฉิงเทียนจนมิดในคราเดียว
การปรากฏตัวอย่างกะทันหันนั้นกลืนกินทุกสิ่งลงสู่ความมืดมิด
หลินเฟิงวิ่งเร็วเกินไป มันจึงไม่อาจคว้าสิ่งใดไว้ได้เลย
จากนั้นมันก็หดกลับไปเป็นเงาผีตามเดิม
นอกเหนือจากนี้ก็ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ อีก
ที่น่าแปลกคือ พอกลืนเหยื่อไม่สำเร็จในหนแรก เงาผีนั้นก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดต่ออีก
ราวกับว่า "มีพุทราหรือไม่มี ก็ลองเอาไม้สอยดูสักสองที"
หลินเฟิงบีบกระดาษหนังแกะในมือแล้วสะบัดเบาๆ กวาดตามองตัวอักษรที่เขียนไว้อย่างแน่นขนัดบนนั้น
ดูออกเลยว่า ของชิ้นนี้เดิมทีควรวางอยู่บนโต๊ะของเงาผีร่างเรียวยาว เป็นสิ่งที่มันใช้บันทึกข้อมูลยามที่ยังมีสติสัมปชัญญะ