เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 324 โรงเตาทุกข์หลอมกายทอง ธารน้ำร้ายผลิบัวทอง (ตอนต้น)
"คุณเป็นใครกันแน่"
"ฉันคิดว่าฉันเป็นเทพ"
หลินเฟิงนอนตะแคงอยู่บนขื่อหลังคา พลิกแผ่นหนังแกะในมือไปมาเพื่อสำรวจดู บนนั้นเต็มไปด้วยตัวหนังสือ ทว่าในฐานะที่เงาผีร่างเรียวยาวคือร่างอัปเกรดขั้นสุดของนักพรตมงกุฎเหล็ก สิ่งที่เงาผีร่างเรียวยาวเขียนขึ้นมาจึงเป็น "เรื่องเหลวไหลเต็มหน้ากระดาษ" อย่างแท้จริง
สิ่งที่มันเขียนคือ "อักษรผี" หนึ่งในแปดอักษร
เป็นตัวอักษรชนิดเดียวกับในคัมภีร์สาปผีเฟิงตู
ไม่สิ มันไม่ใช่แค่บทความธรรมดาด้วยซ้ำ ตัวมันเองคือคัมภีร์บทหนึ่ง เป็นอภิญญาอย่างหนึ่งที่เงาผีร่างเรียวยาวตรัสรู้ขึ้นมาจากเสียงฟ้าร้อง
ยากจะจินตนาการจริงๆ ว่าในแดนหยางอันสูงสุดจะมีผีสางเทวดาตนหนึ่งเขียนคัมภีร์ผีขึ้นมา
คนเป็นไม่มีใครอ่านตัวอักษรนี้ออก และหากดูจากอัตราการไม่รู้หนังสือรวมถึงการผูกขาดความรู้ในยุคโบราณแล้ว ในหมู่ภูตผีปีศาจเองก็คงมีไม่กี่ตนที่รู้จักตัวอักษรนี้
หลินเฟิงสามารถท่องจำอักษรผีบนนี้ได้อย่างคล่องแคล่วขึ้นใจ