กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 212 เรื่องตลก
อาห้าลั่นไกสังหารสุนัขตัวใหญ่ของตัวเองอย่างไม่เสียดายแม้แต่น้อย
สิ่งที่เขาสนใจมีเพียงหลานชายคนโตของเขาเท่านั้น
เขาก้าวยาวๆ มุ่งหน้าตรงมาหาหลินเฟิง คว้าตัวประคองหลินเฟิงลุกขึ้น แล้วดันตัวเขาไปไว้ข้างหลังตนเอง
"ระวังหน่อย"
หลินเฟิงสัมผัสได้ถึงพละกำลังมหาศาลที่แฝงอยู่ในมือข้างนั้น
อาห้าไม่เคยคิดจะซ่อนเร้นฝีมือของตัวเองอยู่แล้ว
หากกะดูจากแรงของเขาคร่าวๆ คำพูดที่ว่าเขาปล่อยหมัดเดียวล้มวัวตายได้ทั้งตัวนั้นไม่ใช่เรื่องล้อเล่น และไม่ใช่แค่คำเปรียบเปรย แต่เขาสามารถต่อยวัวตายได้จริงๆ
มันคือพลังระดับทลายศิลาแหลกแผ่นหิน
ขณะที่เดินไป เขาก็ยังคงจับจ้องสายตาไปยังทางเดินขาแมงมุมที่เปิดอ้าอยู่ ภายในทางเดินขาแมงมุมนั้น คุรุแปดแขนกำลังลังเลไม่กล้าก้าวไปข้างหน้า มันทั้งตัดใจละทิ้งที่นี่ไปไม่ได้ และก็ไม่กล้าคลานออกมาข้างนอก สำหรับมันแล้ว แสงแดดเปรียบเสมือนเหล็กนาบไฟอันร้อนระอุ แสงตะวันที่แผดเผาลงบนร่างของมันไม่ต่างอะไรกับการถูกเหล็กเผาไฟทาบลงมา