0211 บทที่ 211 ไร้ปรานี

บทที่ 211 ไร้ปรานี

หลินเฟิงดีดตัวออกมาจากความทรงจำของนักรบผู้นั้น พอลืมตาก็เห็น "คุรุ" แปดกรพุ่งตรงเข้ามา วินาทีที่เห็น "คุรุ" แปดกรพุ่งเข้ามานั้น ในใจเขาก็บังเกิดความรังเกียจขยะแขยงขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เป็นความรู้สึกที่ผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

ราวกับว่า "คุรุ" แปดกรคือสิ่งอัปมงคลน่ารังเกียจบางอย่าง

การที่มันเข้ามาใกล้ตัวเขา ทำให้เขารู้สึกขยะแขยงไม่สบายตัว

ในหัวของเขานึกถึงภาพความยิ่งใหญ่อันเกรียงไกรของจามรีตนนั้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะอ้าปากออกทันที

กล้ามเนื้อทั่วทั้งร่างต่างเกร็งกำลังสุดแรง!

"โหมว"

เสียง "โหมว" ในครั้งนี้ไม่เหมือนกับเสียง "ฟา" หรือ "ปัว" ในคราวก่อนๆ เสียง "โหมว" คราวนี้ไม่ได้เกิดจากการหยั่งรู้ด้วยตนเอง หากแต่เรียนรู้มาจากแผ่นหนังผืนนั้น อีกทั้งหกสำเนียงเทพที่ดินเสียงนี้ก็ต่างจากหกสำเนียงเทพที่ดินเสียงอื่นๆ เพราะมันได้หลอมรวมความเข้าใจของคนพื้นเมืองเข้าไปด้วย

การบูชาพลังอำนาจและความเคารพยำเกรงอันดั้งเดิมต่อจามรีป่า เมื่อหลอมรวมสิ่งเหล่านี้เข้าด้วยกัน เสียง "โหมว" ดั้งเดิมจึงมีบางสิ่งที่แต่เดิมไม่ควรจะมีแฝงเพิ่มเข้ามา

เขาจึงเปล่งเสียงออกไป