0153 บทที่ 153 ความลับของฟู่โข่ว

บทที่ 153 ความลับของฟู่โข่ว

โจวเหล่าฮั่นเฝ้ามองหลินเฟิงร่ายวิชาตามขั้นตอนอย่างเงียบเชียบ มือของเขาตั้งตรงเป็นสันมือคล้ายใบมีดอยู่หลายหน ทุกครั้งที่เขาตั้งสันมือ เงาดำมืดรอบกายของเขาก็จะวูบไหวสะบัดไปคราหนึ่ง

ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง กำมือแน่นจนเป็นกำปั้น ก่อนจะสูบยาเส้นจากกล้องยาสูบดัง "ปั่บๆ" ไปอีกสองที ควันยาเส้นคำนี้กลืนเอาทั้งควันและความฮึกเหิมลงไปในท้องจนหมดสิ้น ทั่วทั้งร่างพลันดูห่อเหี่ยวร่วงโรยลงทันตา

ส่วนผู้ดูแลศาลเจ้าตัวน้อยเอาแต่ก้มหน้านิ่งไม่พูดไม่จา ทำเป็นไม่รับรู้ความมืดมิดที่ค่อยๆ กลืนกินรอบด้าน ปล่อยให้ตัวเองกลายเป็นคนโง่งมไปเสีย

มีเพียงเจ้าบัณฑิตเฒ่าหัวโบราณเท่านั้นที่ยังคิดจะพูด ดูจากท่าทางที่ถกแขนเสื้อขึ้นมาเตรียมพ่นคำพูด และท่าชี้นิ้วกระบี่อย่างเอาเรื่อง เกรงว่าคงมีวาจาเป็นคุ้งเป็นแควเตรียมจะไหลทะลักออกมาจากปาก ทว่าใครจะรู้ว่ายังไม่ทันได้อ้าปากพูด ก็ถูกเจ้าหน้าที่ทางการข้างหลังเอาไม้บรรทัดเหล็กฟาดเข้าที่ศีรษะอย่างจังจนเลือดอาบ สลบเหมือดไปในทันที

"เฮ้อ"

ผู้ดูแลศาลเจ้าตัวน้อยเห็นดังนั้นก็ถอนหายใจยาว ย่อตัวลงไปช่วยดูแลบัณฑิตเฒ่า ส่วนเจ้าหน้าที่ทางการคนนั้นไม่ได้พูดอะไร ขอแค่เจ้าบัณฑิตเฒ่าหัวรั้นคนนี้หุบปากได้ก็พอ

หลินเฟิงกำลังร่ายอาคม