0152 บทที่ 152 สายวิชาโรยรา สืบทอดขาดช่วง

บทที่ 152 สายวิชาโรยรา สืบทอดขาดช่วง

ผู้ดูแลศาลเจ้า นักพรตเต๋า และพระสงฆ์ ได้รับการปฏิบัติที่ดีกว่าพวกที่หากินนอกลู่นอกรอยอยู่บ้าง พวกเขาไม่ได้ถูกโยนเข้าห้องขัง แต่ถูกพาตัวเข้ามาในคฤหาสน์ตระกูลเฝิง

นอกจากผู้เฒ่าดูแลศาลเจ้ากวนอู ผู้ดูแลศาลเจ้าเทียนเฟยรุ่นเยาว์ และตาเฒ่าบัณฑิตหัวโบราณสวมเสื้อคลุมยาวแห่งศาลกงเต๋อแล้ว คนที่เหลือต่างตัวสั่นงันงก นักพรตเต๋ากับพระสงฆ์ยิ่งอนาถหนัก พอเห็นภาพเหตุการณ์ภายในคฤหาสน์ก็ร้องอุ๊ยออกมาคำหนึ่ง แข้งขาอ่อนแรงจนพาร่างกลิ้งหลุนๆ ลงไปขดกองกับพื้น ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง

พวกเจ้าหน้าที่จากที่ว่าการเองก็พากันตัวสั่นงันงกด้วยความกลัวไม่แพ้กัน

ภาพเหตุการณ์ตรงหน้านี้ สรุปได้เพียงสามคำ

วุ่น วุ่น วุ่น

ยุคปีศาจป่วนโลก

ผู้เฒ่าดูแลศาลเจ้ากวนอูเอาแต่สูบยาเส้นจากกล้องยาสูบด้ามยาวในมือเงียบๆ ไม่เอ่ยปากสักคำ ผู้ดูแลศาลเจ้าเทียนเฟยรุ่นเยาว์หรี่ตามองไปรอบๆ ก่อนจะก้มหน้าลง สายตาจดจ่อที่ปลายจมูก ปลายจมูกตรงกับหัวใจ นิ่งสงบราวกับรูปปั้นดินเคลือบไม้แกะสลัก มีเพียงตาเฒ่าบัณฑิตหัวโบราณที่ยังดูกระฉับกระเฉง ตั้งท่าจะด่าทออยู่หลายหน แต่ถูกผู้ดูแลศาลเจ้าเทียนเฟยรุ่นเยาว์คอยดึงรั้งไว้ คำด่ามาจุกถึงคอหอยก็ต้องกลืนกลับลงไป ซ้ำไปซ้ำมาเช่นนี้จนลมอัดแน่นเต็มอก ใบหน้าแดงก่ำไปหมด